CONFESSION BOX

-કેતન શુક્લ


વાંચતા,જોતા,અનુભવતા ખ્રિસ્તી ધર્મ અને તેના પાદરીની એક આદર્શ છાપ મન પર છે. તેઓની સહીષ્ણુતા,સેવા,ધેર્ય,અને સાધના જેવી અનેક બબતો સ્પર્શી ગયેલી છે. તેમાની એક વાત ગમેલી તે ક્ન્ફેશન બોક્ષ છે. કોઇની એ એકબીજા પરની જબરજસ્તીની વાતજ મૂળે ખોટી છે અને છતા સ્વછંદતા પર પોતાનીજ સમજણનો અંકૂશ મુકાય તે પણ જરુરી છે. આવી સમજણ સથેનો સમાજ ઘડવાનું કામ શાળાઓ અને શિક્ષકોનું છે. મોટાભાગની શાળાઓ પોતાની વ્યવસ્થાને કોઇ પણ ભોગે ટકાવી રાખવામાં મચી પડેલી છે. પહેલી વાત એ છે કે શિક્ષણ એ કોઇ ધંધો નથી અને હોય તો તે ખોટનો ધંધો છે. માટે આખી દિશા બદલવાની થાય છે. શિક્ષણના વ્યવસાયીકરણને કારણે માણસ આખ્ખેઆખો વ્યાપારી બનતો જાય છે. બીજને વાવીને ઉપર પથ્થર મુકી દેતાં તેની અંકુરીત થવાની શક્યતા નહીવત બની જાય છે. બહુ ઓછા બીજમાં એ પથ્થરોને ઉથલાવી કે તોડી બહાર આવવાની તાકાત હોય છે. ઠોકી બેસાડેલી શિસ્ત જીવનને ભારરુપ બનાવે છે. એટલે કોઇ શાળા શિસ્તની બહુ વાતો કરે ત્યારે એ શિસ્તની રીત કે પધ્ધતી જરુર જાણવી. સ્વયંશિસ્તને ઉગવાનો અવકાશ જોઇએ છે. કોઇ યંત્રને પણ કામ કરવા થોડો અવકાશ જોઇએ છે ત્યારે આપણેં તો માણસ કહેવાઇએ. આવો એક નાંનકડો સ્વયંશિસ્ત માટેનો અવકાશ ઉભો કર્યો.. ગઇ ગાંધી જયંતિના રોજ કન્ફેશન બોક્સ નામે એક પેટી મુકી અને છોકરાઓને સમજાવ્યુ કે તેમાં થયેલી ભુલોનો ભાર લખી ઉતારી નાખી હળવા થઇ જવું. આમ આવી સ્વેછાએ સ્વીકારાયેલી ભુલો આપોઆપ ફરી નહિ થાય. સાથે લખયેલી વાતોની ગુપ્તતાની ખાત્રી પણ આપી નહી તો ઘણી વાર ભાર ઘટવાને બદલે વધી જાય. શરુઆત મારા દસ વર્ષના દિકરા ઓમે કરી તેના શબ્દો હતા ‘આજે મેં મારી મમ્મી સાથે ખરાબ વર્તન કર્યુ છે તેની હું માફી માંગુ છું.’

સબકી પૂજા એક સી અલગ અલગ હર રીત , મસ્જીદ જાયે મૌલવી કોયલ ગાયે ગીત.
છોટા કર કે દેખીએ જીવનકા વિસ્તાર , આંખોભર આકાશ હૈ બાંહોભર સંસાર.
-નીદા ફાઝલી